|
Oude doos |
Dit is de genealogie pagina van Vincent Vermeulen |
|
|
|
17-11-2010
Verhalen uit het verleden In de oude doos moeten verhalen komen uit het verleden. Dit kunnen leuke dingen zijn of rare gebeurtenissen, maar ook gewoon een stukje over een gewone dag uit het leven. Nu denken we daar misschien over dat het niet interecant is, maar later kijken jullie / onze nakomelingen daar weer heel anders tegenaan. Dus stuur ze op, die verhalen, annecdotes en gebeurtenissen. Heb je er nog een foto bij ook, stuur maar op!
Peter Vermeulen stuurde mij het volgende: Het bezoek van tante Anna en tante Nel aan Dordrecht: Mijn naam is Peter Vermeulen , ik ben een zoon van Henricus, Eduardus, Wilhelmus Vermeulen. Mijn vader was onder andere een broer van Anna (tante) en Nel (tante) Vermeulen die samen met Laurent (oom) Vermeulen destijds in de Bleekstraat te Breda woonden. Wij woonden in Dordrecht en ik herinner mij dat het de gewoonte was van de dames Vermeulen om eens per jaar naar Dordrecht te komen om kleding te kopen. Zij vonden dat zij bij de middenstand in Dordrecht beter konden slagen omdat daar de keuze wat groter was dan in Breda. Bij die gelegenheid werden ook wij met een bezoek vereerd, wat voor mijn broer Jan en mijzelf een welkome afwisseling was omdat wij toch al niet werden overlopen door mijn vaders familieleden. Ik zal een jaar of 17 geweest zijn toen zij weer eens onze kant uit kwamen om inkopen te doen. Wij hadden inmiddels een klein hondje, een soort tackel, een vriendelijk beestje. Nu was de klederdracht in die tijd voor de dames nogal aan de lange kant en onder de jurk of rok met blouse werd een ( katoenen) onderjurk gedragen aan de onderkant afgezet met een brede kanten strook. Uiteraard waren Anna en Nel modebewust en droegen ook zij de toen gebruikelijke kleding. Bij dat bewuste bezoek aan ons moest Anna Vermeulen naar het toilet, zij ging dus de kamer uit en plotseling hoorden wij een gegil vanuit de gang. Nieuwsgierig vlogen wij de gang op en daar stond Anna Vermeulen te schudden aan haar jurk terwijl zij zei: wat hebben jullie een vies hondje, dat beest zit onder mijn jurk en wil er niet onder vandaan komen . Wat bleek nu, het hondje was uit pure vriendelijkheid tegen haar benen opgesprongen en was met de nagels van zijn pootje in de kanten strook van haar onderjurk blijven hangen. Nadien hebben wij er hartelijk om moeten lachen en bij volgende gelegenheden was het strijk en zet dat Anna zei: heb je het hondje aan de lijn?
Josje Vermeulen stuurde mij het volgende: De Citroenpudding bij opa en oma: Op bezoek bij Opa en Oma op de Bleekstraat in Breda, jou overgrootouders, kregen we als dessert citroenpudding. Het begeleidende verhaal is nog belangrijker voor de historie dan het recept. Hoeveel “Vermeulens” de geschiedenis achter de pudding kennen weet ik niet, ik vond in ieder geval deze pudding het hoogtepunt van ieder bezoek aan Breda. Het recept met verhaal zoals mijn moeder het opgeschreven heeft in haar kookboekje van de familie Vermeulen-Koene. In Breda, bij mijn schoonmoeder, werden in een broedmachine de kippeneieren uitgebroed. Na een week werden ze geschouwd en van de onbevruchte eieren werd citroenpudding gemaakt. Of de broedmachine zo groot was, of de haan zo slecht, er waren altijd heel veel eieren en dus ook heel veel pudding. Er was zoveel pudding dat die in een grote speciale emmer moest worden gemaakt, omdat geen enkele kom groot genoeg was.
Op een dag, dat er weer
pudding werd geklopt, kwam tante Anna van de Ginnekenweg (TA) binnen en
riep: Dat was de aanleiding om bij het eerstvolgende feestje het volgende lied ten gehore te brengen
Wat zie ik
daar nou, den emmer van het toilet?
Natuurlijk kan dit
recept ook met verse eieren. Citroenpudding: het recept Benodigdheden voor 6 personen.
6 eieren
"Tante" Ria Strijbosch-Vermeulen: Op 8 september
2007 was ik met Marlies Verwijmeren-Vermeulen en Annerieke Smits-Vermeulen
voor de reünie nog even naar tante Ria en ome Harry Strijbosch gelopen. We wisten dat
ze waarschijnlijk niet zouden komen, dus als we ze nog even wilden zien was
dat de manier. De konijnen fokkerij van "Opa" Willem Vermeulen, gerund door "Ome" Hein Vermeulen.
Aangezien dat Willem Vermeulen al drie zoons in de wasserij had en iedereen wel bezig
gehouden moest worden besloot opa een volgend "bedrijfje"op te zetten in
de schuur / garage bij de wasserij, een konijnen fokkerij. Jan, Adrie en
Theo waren al werkzaam in de wasserij en de volgende zoon was Hein. Die
moest dan maar de konijnenfokkerij gaan doen.
"Ome" Theo Vermeulen.
Van mijn opa heb ik een jaartje geleden het volgeden verhaal gehoord
toen ik vroeg hoe hij oma had ontmoet:
Van Maria Vermeulen (de nicht van mijn vader) heb ik dit wel eens gehoor: "Oma" Vermeulen heeft in 1914 een miskraam gehaden vervolgens is ze ingestort. Hierdoor is "opa" Vermeulen (die toen in dienst zat om de grens te bewaken) uit het leger ontslagen om weer naar huis te gaan. Niet alleen de miskraam zal de oorzaak zijn geweest, het gezin telde toen al een aantal kleine kinderen en het bedrijf diende ook door te draaien.
Annerieke Smits-Vermeulen stuurde mij het volgende:
Spelen bij opa en oma.
Als kind herinner ik mij het ouderlijk huis van mijn vader (Toon) met de
ingang aan de huidige Concordiastraat op de plaats waar nu de
parkeergarage staat.
Langs de straatkant was een grote tuin met een prieeltje erin. Links was
een garage waarlangs rabarber groeide.
Achterin lag het woonhuis. Middenvoor was de voordeur en als je binnen
kwam, was aan de rechterkant een kamer, waar we nooit in kwamen. Dat was
de salon en die moest netjes blijven.
Een keer ben ik daarin geweest. Ik was bijna 10 jaar oud en werd erg
nieuwsgierig doordat iedereen stilletjes de kamer in en uit gingen.
Omdat ik naar binnen probeerde te gluren, nam tante Ria mij mee naar
binnen. Daar bleek opa opgebaard te liggen. Ik was daar helemaal niet op
voorbereid en dat was dus geen succes!
Rechtdoor was de keuken in mijn beleving en links van de woonkamer, waar
wij binnen gelaten werden.
Ik weet nog goed, dat we bij een feestelijke gelegenheid, waarschijnlijk
de gouden bruiloft, binnen kwamen met als cadeautje een pot vruchten e.d.
Opa en oma zaten midden in de kamer op een stoel en wij stonden in de
rij te wachten tot we hen een handje, een kusje en ons cadeautje mochten
geven. Daarna werden we naar de speelkamer doorgeleid. Die lag weer
links van de woonkamer. Rechts achterin de kamer stond een tafel en aan
de lamp daarvan hing een knopje, waarmee opa of oma konden bellen naar
de keuken. Als ze dat deden, kwam de hulp hen ergens mee helpen. De hulp
was verder meestal in de keuken.
Als wij een poosje in de speelkamer gespeeld hadden, begon voor ons het
feest pas goed. We mochten dan in de wasserij gaan spelen met de grote
neven. De oude wasserij lag rechts van het woonhuis. Daar was altijd een
speciaal luchtje, dat ik ook weer herkende, toen we pas geleden in de
wasserij in Tilburg waren.
Het leukste was, als we met de houten waskarretjes door de wasserij
konden crossen, met de kleine neefjes en nichtjes erin.
Tussen alle machines door.
Mijn moeder was er niet zo blij mee, want we moesten altijd onze nette
kleren aan voordat we vertrokken, maar we kwamen altijd weer vuil thuis.
Maar we hebben wel veel plezier gehad.
Links naast de tuin, met de ingang aan de Bleekstraat woonden de twee
oude tantes Nel en Anna, twee ongetrouwde zussen van opa.
In mijn herinnering was het een donkere kamer met in het midden een
tafel. Verder kwam ik nooit. Tante Nel zorgde altijd voor wat lekkers en
praatte honderduit. Tante Anna was stil. Kreeg niet zo de kans, heb ik
later begrepen.
06-05-2008 Trouwfoto's De trouwfoto's van de Vermeulen's hebben een tijd lang als wisselfoto's op de site gestaan maar hiervoor heb ik inmiddels weer eens een aantal niewe foto's gevonden. Ik vond dat ze niet helemaal van de site moesten verdwijnen en daarom heb ik hier de link naar waar ze nu staan: Trouwfoto's van de Vermeulen's
|
